İmkânsız Sevi

gözlerinsiz yapamam

ellerinsiz ayaklarınsız sözlerinsiz

rüzgârına delicesine tutulmuşum ya bir kez

altımda yer ve üstümde şu gökkubbe çatlasa

dağların da bir gururu olduğunu

uzaklardan yankıyan ağıtlara çarparak

külliyen solduğunu

senden öğrenmişim ya

-rezil olmayı göze aldım kendime karşı-

sensiz yapamam

gidersen şâyet

şiirim tir tir titrer yalnızlıktan

güz ağaçlarının o bedbaht ömrüne sığınırım

tavuskuşları kucağımda ölür rengârenk kuyruklarıyla

lût kavmi'ne kaydolurum

mezbahalar, randevuevleri atağa kalkar

küflü sularda

sevdayı boğmak için

her köşe başında bir global eşkıya

zincirleme cinâyetler tasarlar

ama nasıl unuturum!

sevmek: ekseriyâ yangınlara çıkartır zâten

insanlıkta diretenin yolunu

(*): Berfin Bahar, Şubat 2011, Say 156