Imkansızı Beklerken

çığ, dağlardan kopup gelirken

susmayı seçtim

felaketin yüzüne gülümsedim

ve kaçsam, dedim

iki kalp çarpıntısı daha yaşarım

bir adım daha giderim

üç nefes daha çekerim

bir düş daha kurarım

ve sonra

gözyaşlarım yanaklarımda

buz tutarken

ellerim ölümün ellerinde

ve yarım kalan her şeyi

acıdan bir zehir gibi

son kez içime çektiğimde

soluk soluğa kalmış umutlar

hayatla ölüm arasındaki

kıldan ince çizgide

güneş çıkınca çözülen sisler gibi

kaybolup gittiğinde

diyeceğim ki kendi kendime

keşke

korksaymışım

imkansız mutluluğu beklerken

işte bunun için

çığ, dağlardan kopup gelirken

susmayı seçtim

onu beklerken...

-w-

31.08.12