İnanç Kendiğilinden Besteler Hayatı

Bütün umudunu

Kanadı kırılmış bir güvercine verip

Hayata direnişini denemek kadar

Kendine çırılçıplak gülebilmektir

Beni sevmek...

Ve seni sevmek

Parçalı bulutlu bir eylül ikindisinden

Daha hüzünlü bir güftedir

Dinlemeye hazır olmadığım...

Git demek kadar özlemektir

Ki beklemek de sevmektendir

Bir ağacın gölgesinden

Sancılı bir gecenin gövdesine

uzun uzadıya yürümektir

bata çıka ayrılık birikintilerine

sevmekle kol kolaysam

yol boyu uzanıp dokunmuştur ellerime yağmurlar

yasemin kokulu rüzgarlar

örmüştür saçlarımın hırçın kızıllığını

sevmeyi anlamışsam

sağ yanıma her döndüğümde

yüreğime çarpan umudun o ritmik nefesinden

bestelemiştir inancım

kendiliğinden hayatı...