İnat Oldu Yaşamak

Öyle geceler vardır ki korkuyla beslenen

Ölüme yakın hem de çok yakın

Öyle günler vardır ki saatlerin saatlere benzemediği

Çaresizliğin acımasızlığın dişlerini geçirdiği

Hele de öyle anlar vardır ki

Perişanlığın bin bir çeşidinin sergilendiği

Onlar umut etmeyi

Hiç ama hiç öğrenemediler

Yitip gitmişlerdi acılarla yüklü

Sanki hayatın dışında yaşarlardı

Kederden ağlar gerilmiş

Pusu kurulmuştu yarınlarına

Kadın zorla hazırlardı kendini

Yaşamdakine rolüne

Gülüşlerini ütüler koyardı gönlünün raflarına

Bir ırmak gibi akarken gecelere

Dualarla uyuturdu yüreğini

Çocuk çaresizliğin perişanlığını taşırdı

Gözlerinde acının en alıcı şekli bulunurdu

Yokluğun yoksulluğun göstergesiydi sanki

Sevinçleri bile çekingendi

Bıçak açmazdı suskunluğunu

Adam işsiz güçsüz

Her sabah takılır giderdi ayaklarının peşine

Her gece umutsuzluğu çekerdi sinesine

Kahırla isyanla dokurdu zamanı

Oysa sevdikleri uğruna yaşamı göze almıştı

Ama hayat ağacının hangi dalına konduysa

Taşımadı dalları onu

Ve bozuluverdi bir gün kurulu düzen

İçindeki o boşluk giderek büyüdü

Ve sürükledi arkasından

Deli hırçın bir geceydi

Adam kendi eliyle kurdu darağacını

Ve sonrasızlığın ipiyle asıldı

Hayat artık ölümün kollarındaydı

Susan geceydi susan umutlardı

Susan gelmeyi bilmeyen yarınlardı

Ve bir fişekliğe dizilmiş gibi

Karanlığa karışan çığlıklardı

Acıdan ibaret bir beden asılmıştı

Önce kadın gördü

Boşlukta sallanan bedeni

Bir sancı girdi yüreğine yıkımlar geçti içinden

Sonsuza uzanan ayrılıklar geçti

Ve gece parçaladı sahip olduğu her şeyi

Haykırışlar dalga dalga yayıldı duvarlara

Çocuk duymak istemedi

Karanlıkları yırtan o sesi

Ne çığlığa benziyordu ne ağlamaya ne de inlemeye

Kadın kazıdı yüreğine sivri bir bıçakla acıyı

Ve yanına öfkeyi yerleştirdi

'Yaşamak inat oldu artık' dedi

Bu yaşama karşı

Açlığa sefalete ve de yokluğa karşı

Sığınmak istemiyordu çaresizliğin kollarına

Hayatı yeniden yoğuracaktı

Umuda yeniden sarılacaktı

Kollarına aldığı oğluna sıkıca sarıldı

Gözlerinin derinliğine iyice baktı

Kendi için değilse de oğlu için yaşayacaktı

Arkasındaki boşluğa son kez döndü

Acıyı iki kat edip

Hüznü kendi çığlığında bıraktı

Yurdagül ÖZAY