İnatsız

yüzün yalnızlığıma hafif

iç dünyasız bir şarkı sesimde...

tüm üşümeyi eşit dağıttım yıllarıma

ölüme karşı korkumu uykuyla aşıladım

kış yağmuruyla da yıkansa cesedim

zaten yaşadım diyeceğim

zaten yaşadım

hiç yaşamamayı...

dumandayım inatsız

ayaklarım yere basmıyor

karanlığım hep birazdan

ölümden hiç korkmuyorum

uzaktan böyle

bir hayaleti andırıyorum...

ilk defa yanında olmak istedim

bir de türküsüzüm...

bulduğum ilk yağmuru

senmişsin gibi dinleyeceğim...

yollarda umudu kayıp

kuşlara doğru tüm yazım...

kaldırımlara şiir bıraktığımda

ara sokaklarda gün yeni başlıyordu

şiiri serçeler kaptı

ara sokaklar seni yuttu

bana gene kaldırımlar kaldı...

kimseyi incitmemek için

istemiyor ölmeyi...

gerekçesi olmamak için hiçbir yalnızlığın

kendine sürgün...

şairlere dünya daralmasın diyerek

kirli peyzajlar sözlüğü yazıyor şiir yerine

kimseye yabancı kalmamak adına

anımsamıyor hiçbir şehri...

gülmesi yazsız

çaresi yazısız bir öyküde...

"keşke hiçbir eli tutmasam

yalandan öylesine korkuyorum" diyor...

saçlarım uzak yağmurlarla yorgun

soluğumda dünyanın rüzgarı

yalnızlığım sensizliğimle yoğun

bana kendimi anımsatacak o sessiz baharı

çıtımı çıkarmadan bekliyorum...