İncir Kuşları

Kurtarılmış şiirler yollayacağım sana

kaç mahalle ötesinden sesimi duyacaksın

iftiralardan ve hayasız aşklardan ötede

hiç bir kahinin ön göremediği

tertemiz bir dille yazılmış dünya hatıratları

kut almış sözcükler bırakacağım ardımdan

cinnet akşamlarından kurtulur gibi

incir kuşlarının seslerini duyacaksın öldüğümü değil

belki bu sonbahar değil de sonrasında hüzünlü

kızıl yapraklar düşüreceğim eteklerine

hafif rüzgarlar gezinecek etrafta yanaklarından bahisle

herkes birbirine soracak ‘’ kim bu kadın ‘’

lakin şimdilerde yokluğunu eksikliğime sayıyorum

‘’ zaten esirikli bir kadındı ‘’ diyor avunuyorum

katidir bir eski limanda içip kendinden geçtiğin

yüzün asıkmış saçların dolaşık soruyorlar ‘’ neden niçin ‘’

söyle bana öfkelenince hala üzüm kurusuna dönen yüzünün

çıkık elmacık kemikleriyle birleştiği yerde işler nasıl

demem o ki burnunu çekiyor musun yine ağlarken usul usul

göz yaşı medeniyetinden kaç kişi kaldık sen onu söyle asıl

aldırmayın diyorum yine sarhoştur sevdiğim aldırmayın

abartmıştır hasreti aşkı ve özlemi o hep öyledir

esmer bir güncedir derin bir düşünce yırtık bir urba

kendi olası kaderinin kör ebesidir o kimsenin bir şeyi değil