İn/fil/ak

hiç olmadığın kadar kendin

hiç olmadığın kadar huzurlu

hiç olmadığın kadar güzelsin

gasp edilmiş bir gecenin kuytularında

hastane odalarında yatmalısın

geçmelisin sokağımdan aşksız

ben onu şaibesiz bırakmadım ki

o beni bırakmayı düşünüyor ışıksız

isli bir lamba

eski bir otobüs durağı

yanlarından kesilmiş saçlarını, arkadan toplayan

kürtajsız bir fahişenin yatağısın iki büklüm

yüzünü akıttın asfalta

güneşle birlikte eriyen tenini

saçlarından tutup yanlızlığını

sürükledin bir hışımla lavaboya

ölümün bile kimyasını bozduğumuz

normandiya çıkarmasıdır aşk

önce senin ellerinde

sonra benim heyecanımda, delidir infilak

black_1