İnsan Cilası Kibir

Hiçbir şey eskisi gibi değil artık

Ne daldaki yapraklar aynı

Hep sonbahar

Ne yaprağa tutunan çiçekler

Artık ilkbahar

Geçiyor rüzgâr gibi önümden

Eşkâl'i gizli dalkavuklar

Işığın işçileri yorgun

Genişliyor çember

Daralıyor evren

Gizliyor ayna sırrını

Amansız bir hastalık gibi

Volta atıyor bir bir

İnsan cilası kibir

Ne zaman doğacak güneş

-Ne zaman çözülecek

İnsan denen yüz bin manalı sihir-

Daha kaç yaz'ı esir edecek kar

Ne zaman gelecek bahar

Vuslat tohumları eşliğinde

Yürüyen bir fidan gibi..

23 Temmuz 2010 İzmir