Insan Çöplüğü

bitmez günlerin yorulmaz bekçisi

bilmez ki fani dünyanın yokluğunu

bir kargaşa içinde yaşayıp durur

ama farkında değildir aldığı nefesin

nafile yere yaşar anlamadığı yerlerde

nedensiz ve sebepsiz yere

bekler durur

bilemez ki

nasıl bilsin hayatın çirkefliğini

avare avare gezer insan çöplüğünde

o çöplüğe dahil mi olur

yoksa ayrı mı durur bilinmez

sona doğru yaklaşır yavaşça

aynalar değişik gözükür çehresine

tanıyamaz her geçen gün bedenini

bilir yokluğunu sonunda

anlamasa da yaşayıp durur

yaşa be kardeşim hayat her haliyle güzel