İnsan Şiiri Gibi Yaşayabilmeli

''Şiirim gibi yaşadım.'' diyor üstat Hilmi Yavuz ...

İnsan şiiri gibi yaşayabilmeli

engin olmalı yüreği denizler kadar

araştırıp bulmalı güzel insanları, ihlâslı kulları

sevgi dolu, beyin denen muhteşem radar...

Bastın mı toprağa

tertemiz havayı şükrederek ciğerlerine çek

ve bir selam çak karşı ağaçtaki yaprağa

aman ha karıncaya börtü böceğe sakın tepeden bakma

sabahın ilk ışıkları ile cenk ve güneşe merhabalar

açılmasın tabiat ana ile aralar...

Ara sıra söv gitsin hayvanlara eziyet edenlere

ormanları ve insanları yakanlara

korkma tanrı bu küfürlerine günah yazmaz...

Şiiri gibi yaşayabilmeli insan

gözlerini diktiğin zaman karşıdakine

hissetmeli

bu adamın gönlünde yer yok nefret ve kine...

Vatan sevgisi sözde lafta kalmamalı

yazmalı çizmeli bir şeyler yapmalı doyasıya okumalı

gazileri baş tacı yapıp şehitlere ağlamalı...

Yardım etmeli insan

Edirneli bir teyzeye, Ağrılı bir amcaya

Adanalı gurbetçiye ya da Karadenizli taksiciye

Hataylı simitçiye, Kırşehirli bir çiftçiye

yardım etmeli şevk ile kimselere çaktırmadan

eşine, dostuna, garibana yolda kalanına

görmesin kimse

bir elin verdiğini diğer el bilmesin...

Şiiri gibi yaşamalı insan

geceleri yastığa başını koydun mu

düşünmeli inceden inceden

Şam'da insanların hali nicedir

fitne hep oradan mı çıkar

Bağdat'da hangi zulüm dolu gecedir

Allah'ı bırakıp da

bu zalimlerin taptıkları hangi gücedir ?

Doğu Türkistan'da kim ne yer ne içer

Afganistan'da kimler kendilerine metrelerce kefen biçer

Filistin'de hep mi zalimler can yakar

gözyaşları neden hep bu coğrafyada akar

emperyalist efendiler viskilerini yudumlarken

daha ne kadar bizlere gülerek bakar...

İnsan şiiri gibi yaşayabilmeli

gülmek güzel ama

hayat acı ve gözyaşı da saklıyor bağrında

ne zaman ki sevmeyi unutur ve bıkarız

işte o zaman insanlıktan çıkarız...