Insana Dair
herşey ne kadar da güzel gidiyordu oysa
gönüle çamur değdi
ne tuhaf
küçükken ellerimizle oynadığımız da çamurlar değil miydi?
bilmezdik o zaman hayatın bu kadar kafiyesiz olduğunu
bilmezdik
nerden bilebilirdik ki sevgilerin böyle kifayetsiz olduğunu
ne de küçük yalanlardan büyüklerin doğduğunu
yalanın yalan olduğunu bilemezdik
tanımasaydık insanları
şimdi şarkılar yeniden anlam kazandı
göz yaşlarının dökülmeye yerleri var artık
teşekkürler insan
hatırlattın
yaraların da değeri var artık
sizle yaşamaya mecbur olmak gibi
oysa küçücük kulübelerimiz vardı bizim düşlerimizin
küçük küçük insanlarken henüz
pembe pancurlu evlerdeydi gönlümüz
pembeyi beğenemez olduk
çocuklukta kaldı rengimiz
karalara büründük
belli oldu yureğimiz
peki ya suçu neydi masumiyetin?
adı şiirde kaldı doğruluk kabiliyetinin
kim suçlu
kim haklı
analar doğurdu evlatları
bizeyse yaşamak kaldı