İnsanlar... Ve Ben!

İnsanlar hayatımdan,

Mutluluğumdan;

Çalıp götürürken

Ben onları hâlâ seviyordum...

...

Ve hep sevdim...

Fakat yine dürüstlüğe

Bir mağlubiyet kazandırdım...

...

Neşe, umut dağıtırken herkese

Ben çaresiz kaldım!

Para, zaman, insan harcarken herkese

Ben harcandım!

Güneş, ışık saçarken herkese

Ben karanlıkta kaldım!

Ben severken herkesi,

Sevgisiz kaldım!

...

Dokunmayın bana!

Kafam karışık...

Faili meçhul sorgulardayım...

İnsan ağlayacak...

Ağlayacak içini boşaltacak!

Yakacak sigarasını,

Koyacak kadehini önüne

Akacak gözyaşları rakısına su olurcasına...

Eşlik eder şarkılara

Hayatın götürdükleri gitti zaten

İnsanların çaldıkları hepten yok oldu

Çığlıklarım da geceyle kayboldu...

...

Şerefsizlikler kök salmışken hayatın

Her santimetrekaresine...

Kaybetse de pes ettirmedim

Dürüstlüğü...

Sev dedim, dürüstçe!

Sev dedim, inatça!

Yaşa inadına yaşa durmadan

Dürüstlük kaybetse de her zaman...

Pes etme pes etme

Yılma hiçbir zaman!