İnsanlık Ayıbı

mevkileri örselenen yıldızlardaki hüzün

yansır göz kapaklarına

karlı gecelerde b/üzülen yaşların pası

biriken lekeli kirler etrafımda

silinmez şehirlerden kan deryası...

lanetli bir kavmin

yok oluşunu işitirken kulaklar

kıyılan canlara hitaben

korku zilleri, ölüm telaşı

sarıyorken yuvalarını...

sokaklar münakaşa yanığı

hüzün bulutu gülerken insanlar

uçmaya hasret kalan martılar

suçu olmayan özgürlüğün elleri

yıkılmaya mahkum

kelepçe, pranga-da bir gençlik

dahası güler mi masum yüzler...

kuşların sesini çağır demek isterdim

o zaman görmezdi karanlıklar güneşi

maviliklere açılırdı yelkenler

yıllar buram buram

karanfiller, begonyalar kokar

ayrılıklar işlemezdi kadere

güller serilirdi gökyüzüne

kocaman neşeler saçılırdı buselere

yıpranan anılar canlanır

mis kokardı düşler...

harabeler arasında yine hafızam

büyük bir yangın hep yaşantılar

çalkantılar, travmalar başa bela bu terör

ufuklarda umutlar yitik

bir annenin göz yaşında saklı duygular

isyanlarım bunadır ağlayan mevsimlere

huzur sadece

sadece aşk

oysa

kin kusuyor yeni dünya

eski dünya...