Insanlık Halleri ı
Ana rahminde döllenmiştik dünyaya
Çöllere düşmüş Karınca yalnızlığındaydık
Çaresizdik şu koca dünyaya
Dünya ki kaldıramayacağımız yükler yükletmişti
Küçülen omuzlarımıza
Sırtlan ağzında geçiyordu hayat denen biçare kavga
Oysa ki üç günlük bir zamandı
Geçmişti,geçiyordu ve geçecekti...
Bir ağacın yalnızlığı kadar yalnızdık
Ama ormanlar büyütürdük yüreklerimizde
Güneş her gün doğudan bizim için doğar
Nehirler sularını bizim için akıtırdı
Memeler bizim için süt depolarken,
Şaraplar bizim için yıllanırdı...
İnsanlar birbirleri için yollara düşerken
Aslında hep o yollarda yalnız kalırdık
Çaresizdik, çare bizdik
Oysa ki çareyi hep uzaklarda bilirdik
Severdik birilerini, o birileride başka birilerini
Bundan dolayıdır ki hep sevgisizdik
Yani anlayacağınız sevmeyide beceremezdik