İnsiye

Ben,

bilinmemesi gerekenlerin bilgesiyim;

söylenmesi gerekenlerin ketumu...

Durduğum yer,

sezginin çıldırtan uçurumu.

Konuşuyorsam,

sonum olacağını bile bile;

sözler çatıp bir gemi yapıyorsam,

kaçırmak içindir

sezdikçe bilinen,

bilindikçe sezdiren birikimi,

hep beraber kölesi olduğumuz

algının yanıltıcı tufanından...

Ben,

köhne tapınakların

esrik dervişiyim;

kovuldukça aşk belenen.

Müzmin insiyesiyim;

hikmet içre olup

hidayetten bihaber gezinen.

Kayıp hayatlarınızda

münzevi bir incir çekirdeğiyim;

içinizi doldurmak için uğraşıp

kendi içini dolduramamanın aczini yaşayan...

Ben,

İlacı bilip de bulamayan

Lokman Hekim'im;

bulsa da kullanamaz,

yazgı aciziyim;

ölümü getir bana ey eşsiz ab-ı hayat;

çünkü ben,

tılsımın değil

perdeler ardındaki o büyülü formülün peşindeyim!

Zafer Gün