İple Çekiyorum Beni Unuttuğunu

sokulgan olan tek yalnızlığımızdı

ah o orman kaçkını çocuksuluğumuz

obsesif durumlarla kaçtık öyle kendimizden ve kentimizden

yalnız bir yalnızlık değil

çoğul bir yağmur gibi

damlaların birbirine hiç değmediği

yeryüzüne düştüğü an kaybolmaya mahkum

aynı gözlerinin sarnıcında yitmiş yılların süprüntü

haşarı

delik deşik izleri gibi

gözleri oyulmuş bir masal kahramanı değiliz ki

kör sağır tutalım ellerimizi

nerde o kralın kızı kış saraylarının kızıl şöminesi

gömleğinin cebinde unuttuğun tek cigara kadar yalnızlık

içilmemiş ısınmamış içi aşka dönüşüp erimemiş kıvılcımlı yaldızlı

havai fişekler patlar göğsümde yaşanılmamış romanlar umutsuzluğunda

göğsümde deniz tuzu yanığı

bir koya gizlenmiş balıkçı hüznü yalnızlık

sen ömrünü masaya yatırdığında inat yalnızlıklar çiziktirirsin aval aval hayırdır inşallahlara gebe

ben koleksiyonunu yaptığım sensizliğin biçimlerini atarım önüne hal hatır sormaların malumu

bir fincan kahvenin hatırı kırk yıl olurmuş

köpürttüğüm demlerim boşluğumu arttıran hilal renkli kraterler yarattı gözlerimin yarık nüanslarında

aşkımın yeryüzünde kıyamet çatlaklarıdır yalnızlık mor kabuslu

beni unuttuğun yerden ben başlıyorum yalnızlığımın günlerini saymaya

iple çekiyorum beni unuttuğunu anımsamanı bensiz