İsimsiz Fısıltılar Yağmuru

şimdi senin ellerin kelam

ruhumun yıkandığı o yeri buldun

isimsiz fısıltılar yağmuru

damla damla sarılıyordun

inanınca daha hafifmiş boşluk

harflerle ilerledik uçurumlara

basamak şefkatli kucak açışlar

ve arzular varıyordu kuytuluklara

kimi maviyi getirdi kimi yeşili

ayakları olsun istemedik bu yolculuğun

durup dururken sevmekmiş meğer

hayal içinde yokluğu

sonra bilmem kalbim kaç bin kez

sınırsız direnişlerle düşledi bizi

bir şey eklemek gerekmiyordu peşine

kendi kendine kuruyordu gizini

sanki binlece sene tabanlarımızı

arzın atlasına zamkladı felek

eli ekmek tutan herkes bilir

bir aşkı düşlemekten daha kolaydır yemek.