İşine Aşina Olan Adam

işimiz mi

yok dedi iç çekti

çekti içini göçebe

topladı ayaklarını

eğdi başını

boşuz dedi

döndü yüreğine

al dedi uzattı bir kağıt

yaz dedi geleceğini

eyvallah dedi

düşürdü gözlerini

tarifsiz bir enerji saldı

hüzünle yoğurdu

sabırla mayaladı

ve döndü kağıt uzatan adama

aşinayız sonumuza

dilimiz dönmesede yüreğimiz döner

el kalkmasa da

gönül buğz eder

ama hakk koymaz kimseyi yolda

bir hayır murat etmiştir sevdiği kula

kapandı içine

kalbine bastı elini

sonra vedalaştı yardım eden kişiyle

döndü yoluna ve bakmadı geriye

el uzatsa da geçmişi geleceğine

o razıydı gelen her niyete

damla damla düşüyordu gözlerinden özü

bitmeye başlamıştı mecazların sözü

uyanırken yeniden uykusundan

anımsadı ve gülümsedi sadece

hayrolsun

dedi sessizce...