İskandillerin Ölçemediği Bir Sızı

sırrına buğu işlemiş bir aynadan

şöyle bir baktım da kendime

bu ben miyim

bu eskitme mobilyalar gibi solgun yüz

kana bulanmış denizlere benzeyen bu mavi gözler

bana mı ait

barbarların yakıp yıktığı bir ülke gibiyim

kalelerim düşmüş

ordularım darmadağın

kırık kılıç gibi kırık bir kalple kalakalmışım

yüzümde kurtlar dalaşıyor diş dişe, et ete

teğet geçer sandığım aşk

derin çizgiler açmış alnıma, alın yazıma

çapraz fişek bir eşkıya gibi hep kendimi yağmalamış

rüzgarda aşık kalan pencereler gibi hep kendime çarpmışım

anladım ki…

birilerinin bizi ittiği karanlık bir suymuş aşk

iskandillerin ölçemediği bir sızı

herkesin acısını içinde yaşadığı

dikiş tutmaz bir yaraymış

sevgiye hürmeti olmayan birilerine sevgilim diye sarılmak

içinde seviyorum geçen bir cümleye aldanıp

yarasını yalayan hayvanlar gibi acını yalamakmış

kana kesmiş gecelerde kan kusup

kızılcık şerbeti içtim demekmiş

aşk…

bumerang gibi hep aynı acılara sınanmaktansa

Tatar Ramazan gibi ortaya çıkıp

“burada vurulacak bir aşk vardı onu da ben vurdum ulan” diye

haykırmakmış