İskelede Ayrılık..

Yüzüğünü çıkartıp masaya koydu adam,

Yeni anlamlara yer açabilmek için..

Nefesi kalınlaşıyordu kadının..

İçerlediği kelimeler ağlamaklı..

Med-cezirlerle beraber tükenirken adam,

Cümlelerini yarıda kesiyordu..

-Yalanlarını kapatacak kadar dogrum yok kadınım..

-Ama kelimelerinde bir tebessüm var,neden ?

Kadın,

Umudun sığı köşelerinden birinde,

Ayrılığa rağmen,

Çırpınıyordu..

Yağmurluydu adam..

Kirpikleri bir dolu yalnızlık..

Yanılgılar vardı ellerinde kadının..

Ve yeniden yaratılışlar..

-Bir doğrumu daha kaybedemem kadınım..

-Ama hani tek doğrun bendim ?

Kadın yıpranıyordu,

Ayrılıkla,

Zaman zaman..

Adam,

Umursamaz bir tavır alıp,

Gitgide sertleşiyordu..

-Bitti kadınım,buraya kadar..

-Beni unutma !

İskelede bir kadın bir erkek vardı..

Kısacası :

İskelede ayrılık..