Islak Çöl

Kanayan gözlerin hüzün motiflerinde

göçebe çeyizliği;

göğsüme merhem.

​Hıçkırıklı gecenin ney sesinde

duman kesiği adaklar,

beyaz bir efsun ateşi;

Lâl rengi lekelerle lehimlenmiş uçurumlar

sükûtun aynası

sözün kırılan kilidi.

​Sonsuz uykuların

şefkate susamış rüzgarı,

girdaptan süzülen parıltı;

kırık bir saatin içinde unutulmuş deniz tuzu.

​Aşk...

​Sudan kurtulan yalnız inci;

Nice kuyuda yıkandı bu beyaz saflık

Dem

Köpük

Deniz

​Sevgilere katılmış mühür...

Sesi teninde biriken akşam tayı,

avucumda terleyen ürkek kuş:

zaman;

serin bir yangının kucağına bırakılan

toprağın uykusuna sızan çiçek rayihası...

​Basamaklarda hayat

soluklu, berrak

sevişir gülün adımlarıyla.

​Yaraların kasnağında gümüş ışıklar,

sarı bir koku çalınıyor yüzüme

çardakların isli sesiyle karışık;

şehrin yorgun çatılarını süpürüp gelen rüzgar

takılıyor kirpiklerimin kafiye izine.

​Soluğuma sızan gölge buğusu

giderken rüyaların gün ufkuna

yeşerir ikindilerin bağrında

ıslak bir çöl.

​Duruyorum.

​Sessizlik sürüsü çiğniyor yolları,

taze bir sevincin ayak sesleri...

Usulca açılıyor camlar;

​Ufukta yırtılan tül,

düş dudaklarımda uyanan kıyı

artık hiç kanamıyor çark