İsmet

Elinde kör bir balta

Girdi ormana

Yanaştı

Beş on yıllık bir fidana

Vurdu baltayı

Vurdu ha babam vurdu

İsmet bir ara yoruldu

Nefes nefese durdu

Fidan

Bir o yana

Bir bu yana

Sallandı

Aha düşüyor

Aha düştü

Aha düşecek

Derken

İsmet küt diye düştü

Biz de sandık ki İsmet bayıldı

Ha ayılır

Ha ayıldı

Ha ayılacak derken

Bir de baktık ki

İsmet'in uykusu derinde

Yeller esiyor İsmet'in yerinde

Aldık götürdük Gökdereye

Karısı bir fidan dikti başucuna

İsmet yatıyor şimdi

O fidanın gölgesinde...

Fevzi Cahit

Ozanca/İzmir