İsmimi Bekleyen Irmak

şehrin ölüme eş duvarları

bülbül ve şiiri susturduğunda

sayıklarız ya doğa'llığı

bir yer var mı sevgilim

varoluş anlamı yitirdiğinde

surat asıklığımızın şarkı dinleyeceği

hiç yalan bakmamış gözler

dipteki karanlığı görür de ağlar , hani sezdirmeden

hani umman bir yangın iç organlarımızı ayaklarımıza düşürür

üşümekle başlarız ya güne

hepimizin ruhani irin olduğunu anlarız aniden

bir tür delilik kokar tenimiz

bebekliğimiz ve kimsesizliğimiz ayaklanamaz

bu hengamenin her şeyiyizdir

yanlış seçimler bizi de vurur alnımızdan

düzene karşı olmak tamire yetmez

toprağın kalbi anlar insanın zalimliğini

uyanıp bakamayız bir türlü bitmeyen vahşete

alışkanlıklarımız ışığımızı azalttığında

ne dua ne bir arkadaş hışmımızı dizginleyemediğinde

sevişmelerimiz düşman olduğunda sabaha

usul usul ama defalarca selam yolladığımız acıların

bizi demirleştirmesine artık şiir diyemediğimizde

fakat tüküremediğimizde feleğin çarkına

bir yer var mı sevgilim

hiç garipsemeden yaşayıp gittiğimiz tükenişten

bir öpüş vakti devrimler türeteceğimiz

masal kadar çok gülümseyişi hatırlatacak

ve biz

etten düşten canlıların

adımızı bırakıp gidebileceğimiz bir yer...