İşporta

yanık kokularıyla bitti pazar

kuşçular son demlerinde

işportada gelecek dalgınlığı

sessizlik istedim biraz

gökyüzü bile sıkıcıydı

ağaçlara sığındım

gösterişsiz caddelere

samimi sokaklara

kapı önlerinde kabullenilmiş acılar

ezber sevinçler gördüm düğün salonlarında

balkonum çocuk umarsızlıklarına aşina

ama olsun

hayat bu...

ara sokaklarda çay sohbetleri ikindide

radyolu günlere benziyor bu pazarın rengi

alacalı bir tedirginlikle akıyor bulutlar

sanki bütün ömürler yaşanmış

sanki tek ben kalmışım

öğlen sonu aydınlığına çaresiz özlemlerin

sanki eylülün bir bana eli kolu bağlı

semt otobüsleri boş koltuklarıyla

elinden oyuncağı alınmış çocuklar gibi

içli edalı

herkes kendi yalnızlığına daha yakın

ben herkesinkine daha yakınım

olsun

sevmek bu...