Issız Çığlık
“ yoksan… yokum artık. Son şiir diyesi geliyor insanın içinden..”
-//
uzat kıyılarını
sen mavi nehir
ben susuz, ıssız toprak
seninle yeşil
yapraklar açsak
uzansın gökyüzü
gözbebeklerim bulutlansın
yağsın harfler çığlık çığlığa
senli şiirle
bir daha his susmasın
im’lâsı yaralı şiirler d’üşüyor
hüznümden
zihnim kaç kurşun yemişcesine
sarsılıyor enkazında
bekleyip dursun esmer dilimde
kuş ağıtları
içimde buz çentikli paranoya
tüy hafifliği ölüm senaryosu
ötüşü yorgun kanaryaların
kent masallarından
ruhuma akın eden
ay büyüsüdür beni senden eden
ufalmışken k’af d’ağı
artık kibirli bakmasın çocuk burcuma
üryan olmayı seçmişken
hayatım nokta kadar kalmış
O’dağı
-n u r e t t t i n ÖNDER