Issızlığına İyi Bak

aynanın derinliklerine düştü gözlerim

göz bebeklerime sis çökmüş

kendimi dumanlı gördüm

sanki başımda bin yangın sönmüş

hala bir çocuk ağlar içimde

oyuncakları kırılmış

ne kadar güldürmek istesem de gülmedi

neşesi kırk yıl geride kalmış

elimi yüzüme götürdüm

çizgileri efkarla doldu nasırlı ellerimin

o çocuksu yüzüm aynanın çukuruna gömülmüş

ve

iki damla süzüldü

buğulu gözlerimden

çocuğun avuçlarına

ıssızlığına iyi bak derken

(günbatımı düşleri...sy.61)

Arap Kurt