İstanbul

İstanbuldum ben,

Gördüklerim bana yetti.

Beni mahvettin sen,

İstanbul daha ne gördü ki.

İstanbuldum ben,

Ağlamaktan yorulmuş,

Yük taşımaktan omzu kopmuş,

Acılar içinde kavrulmuş.

Ve önce gittin sen,

Elinde sadece gidiş bileti.

Ama istanbuldum ben,

Biliyordum burda bitmeyeceğini.

Sonra döndün yeniden,

Bu kez semtlerime göz koydun.

Sustum izledim sessizden,

Tebrikler, beklemedğim yerden vurdun.

Ama istanbuldum ben,

Güçlü, mağrur, gururlu.

Ve sadece bi lodostun sen,

Yalan, geçici ve ihanet dolu.