İstanbul

Gürül gürül sefalet akıyor,

Sokaklarından İstanbul.

Bir yanda şehvet pazarlığı

Diğer yanda

Yetim ve kimsesizlerin içler acısı yalnızlığı.

Ne dersin

Bu çarkı,

Tersine döndürmeye yetecek mi

Bir garip şairin sukuta bürünmüş mısraları?

Yoksa,

Geceyi kaldırımlarda geçiren, fahişelerin çirkef sevdaları mı?

Sayende aç kaldık

Sefil olduk

Ama

Ne şerfimizi,

Ne ar,

Ne de namusumuzu sattık

Hiç umutlarımızı yitirmedik

Yedi kandilli süreyyalara astık.

Hep diri tuttuk.

Çok görmedik;

İnsan,

Hayvan

Ot,

Börtüböcek demeden bütün varlığa

Olanca sevgimizi verdik,

Sebil eyledik.

İçimiz kan ağlasa bile,

Dosta güven,

Düşmanı çatlatma adına tebessüm eyledik.

Menfaat için kimseye,

Ama kimseye zerrece eğilmedik

Kimseyi de eğdirmedik.

Gururla, hep geleceğe yürüdük,

Göğsümüz önde,

Başımız dimdik...

Vay anasını sattığımın cenabet insanların yurdu,

İstanbul'u.

Ne zaman durulacak'sın,

Kim bilir hangi zemzemin sularında yunulacak'sın.

Bu kepazelik daha ne kadar sürecek

Bu keşmekeş

Bu serkeş.

Hangi Fatih gemileri karadan yürütüp

Defterini dürecek

Ah be Ayasofyam,

Yüzünü kimler güldürecek.