İstanbul

Hiç keder böyle yakar mı

Senin sularının, kokunun uzağında

İnsan nefes alabilir mi

Sen çok başkasın be İstanbul

Yakıyorsun yüreğimi cayır cayır

Uzaktan bakıyor

Gözlerim hemen doluveriyor

Ne sihirlisin

Seni yaşamayan ne bilsin seni

Seninle sevişmeyen ne bilsin bağlılığı

Yaşayınca özlüyor insan ayrılığı...

Sen engelleyemediğim gözyaşlarım

Büyüdüğüm serseri sokaklarım,

Özlemim tükeniverdii bu akşam

Sen tutamadığım gözyaşım

Domates ekmek yediğim çocukluğum

Herşey sensiz be vefalı İstanbul

Bugünüm yine sensiz bitiyor

Gizlice ağladığım zamanların şahidi

Yürüdüğüm caddelerin yorgun şairi...