İstanbul Denince

İstanbul denince mavi mavi bir deniz hatırlardım hep

Ve çaresiz boğaz gemileriyle denizine satır satır düşen martı çığlıkları birde

İstanbul denince hüzün kokardı düşlerim ağlardı ümitlerim

İstanbul denince bir büyüklük his ettim hep gördüm ki düşlerimden daha da gerçek

İstanbul un insanları bize benzemiyormuş anladım

Onlar yalancı şehrin birer kahramanları sadece

İstanbul şöhretli İstanbul paralı

İstanbul bir gecede zengin yapar adamı

Ya günlüksün orda ya sonsuz

İstanbul un köhne sanatında birer duygusuz

İstanbul un insanları her köşe başında umutsuz mutsuz

Ey İstanbul anlatmadı kimse seni bana böyle duygusuz..

Büyük ümitler kurmuştum senin için

Denizinde kaybolmak en büyük tutkumdu oysa

Yağmurunda ıslanmak ve orada İstanbul un tam ortasında

Çılgınca bir şarkı söylemek kendimden geçmek martılara simit vermekti tüm hayalim

Ah İstanbul yanlış anlattılar seni bana

Bende yanlış gördüm seni ömrümde ilk defa

Sen ne kadar zülüm karsın şu umut dolu hayatlara

Ah İstanbul bir daha dönmem sana...