İstanbul Hep Yarım Kalacak

Seni nasıl anlatsam İstanbul

Nerden başlasam da, aksine sonlardırmasam seni

Bende ki sen desem, anlar mısın

Tutsaklığa mahkum yüreğim, sensizliğim esaret

Kalbim dedim sana, kışlarımı hep bahar et

Boranlara dayanamadım bazen, sadece affet

İstanbul'a diyemediklerim oldu zamanla elbet

Sen sandım, seni başkalarında aradım

Gözlerine daldım, yine de sana baktım

Bakmak görmek değilmiş yalanına hiç kanmadım

Bakan görmek istediğini görürmüş, yanılgılarımda anladım

İkilemde kalmadım, boş lafları ise umursamadım

Büyük şehirlerin en asi kızını bir an olsun unutmadım

Mavi denizlerin yüzümü okşayan gizemli meltemi

Martı çığlıklarının içimdeki bitmeyen sesi

Yağmur dokunuşlarının hazin felaketi

Yangınlarımın tereddütsüz müspet pişmanlığı

Nefesim manasız maatteessüf sensiz

Bu hayat çekilmezdi gelmeseydin, kimsesiz

Anlatmaya aciz kelimelerin birleşmesi şüphesiz yersiz

O yüzden bitmeyecek bu şiir hep yarım kalacak

Her gün bir mısra eklenecek, ancak yasımda son bulacak

Kalbim dediğim sonsuzum ise daima İstanbul olacak

Yine mısralar dudaklarımdan, yaşlar gözlerimden süzüldü

İstanbul'u gözümde büyüttüler ya, içimde büyüdü...