İstanbul Susuyor...!

sevdiğim...

sen susunca;

bu şehir bana dokunuyor

yaralarıma denk geliyor her seferınde

kalkıyor kabuğum... kilitleniyor dilime

susuyor acılarına,susuyor yarınlarına...

sen susunca;

bu şehirde ezbere alınıyor zamanlar

geçmişimi darağacı kurup

gülüşlerimi oraya asıyorlar

ağlıyor şarkılar

susuyor dudaklar,susuyor notalar...

sen susunca;

bu sehir şiir olup akıyor dizelerime

eylül hüznü çöküyor pencereme

vurdukça vuruyorsun gecenin dibine

susuyor renklerine,susuyor ellerine...

sen susunca;

bu şehirde karanlık çöküyor sensizliklerin üstüne

özlemlerim birikiyor cebimde

yüzümün çizgileri artıyor

kaç sitem...kaç boşvermişlik indiriyorum yüreğime

susuyor gözlerine,susuyor nefesine...

sevdiğim...

sen suscunca;

İstanbul'da susuyor

ellerimi ilk kez bırakıyorsun

gözlerin hiç olmadığı kadar kaçak

bense;

sırtım dönük,adımlarım kısa

uzaklasıyorum senden

suskunluğun ekleniyor kimliğime

savunmasız bir çocuk oluyorum içimde

öyle çok şey geliyor ki dilime

anla !!

okadar çok sus/tum işte..!