İstanbul Ve Kadın

istanbula bir sızı düşer bir sızı

iskele sancak gemiler

gitmeler ve gelmeler...

istanbula bir ben düşer

aşktan azade

senden öteye...

istanbul biter

bir şair yiter...

--------------------------------------------------------------------------------

-O gün her şey yeniden başlamak için vardı

Yeniden başlamak o güne hastı...-

Yağmur yağıyordu

Bir kadın İstanbul'a

İstanbul bir kadına ağlıyordu

Caddelerde selden insanlar

İnsanlar da seldi İstanbul

Durun ve göğe bakın

Bulutlar yerinde duruyor

İstanbul gidiyor

İstanbul bir kadına ağlıyor

Saçlarının rengi yok kadının

İstanbul kızıla boyanıyor

Gözlerde elemden iz yok

Yokluklarda gözler elemleniyor

Lütfen ''durun'' İstanbul'a bakın

Gözlerimde bir kadına yaşlar

İstanbul sellere karışıyor...

-O gün bir başka şeyden söz edecektik

Her şeye yeniden başlamak için...-

Rüzgâr yüzlerimizi yalıyordu

Savrulan bir kadının kokusuydu

Yüreklerde sessiz bir isyan

İstanbul'du Marmara'ya açılan

?Yürekler dalgalarca dövülmüş liman'

Durun ve İstanbul'a bakın

İstanbul gidiyor sisler dağılıyor

Bir o kadın kalıyor istiklalde dolaşan...

-O gün her şey İstanbul'u anlatırken

İstanbul bir kadını anlatıyordu...-

Yapraklar sararıyordu;

Hazan ;

Tek şey kalıyordu yazdan

Mevsimlerin yapıştığı dudakların

Farkı yoktu kıpkızıl bir kirazdan

Şemsiyeler ellerinde insanlar

İstanbul artık yok!

İnsanlar İstanbulsuz

Ben kadınsız.

Durun ve insanlara bakın

İstanbul gidiyor

Onlar İstanbul'u yaşıyor

Bir ressam tuvaline sırf yokluğu çiziyor

Bu tablo kadınsız İstanbul diye ağlıyor

O gün o kadın

Yanaklarında pembesiyle

Çatlayacak bir tohum gibi

Ama İstanbul kurak

İnsanlar yok şimdi sirkecide

Gölgeler geçiyor karşıya...

Bir kadın kol geziyor limanda

Üsküdar küs Kadıköy sus oluyor

Dalgalar artık sınırsız

Beşiktaş yok oluyor...

Haremden otobüsler kalkıyor

Hiç yolcusuz...

Bir o kadın biniyor

Bir ben el sallıyorum

Otobüs haremde

Harem İstanbul'da duruyor

Bir ben gidiyorum

İstanbul'da bir kadın kalıyor

bir adın kalıyor ...