İstanbul Yorgun

Dört bir yanını sarmış

Yalancı ışıklar

Ezan sesini basmış

Bağıran şarkılar

Yalnız kalan gökdelen

Minareye gölge…

Kuşlar uçmaz olmuş

Gül bahçesinde.

Dağlarında yas var

Yağmur yok kar yok.

Kırları yalnız.

İnsanları yalnız.

İstanbul yalnız.

Başlar eğik yerde

Çırpınıyor martılar

Masmavi gökte.

Dalgalar hırçın

Durmuyor denizde

Okşuyor surları

Neşesi gitmiş

Kederi var içinde…

Gül Ey! İstanbul.

Dünyanın gözü sende

Fer kalmadı güneşte

Yan bakar oldu kardeş kardeşe

Kara bulutlar gezer üstünde

İçinde saklı, bitmez kini

Düşman bırakmaz peşini

Uyan Ey! İstanbul.

Barbaros paşayı bekliyor denizler.

Karaya çıkmak için

Haliç’i bekler gemiler.

Kanuni, Yavuz, Fatih,

Seni bekliyor Eyüp el Ensari

Diril Ey! İstanbul.