İstanbul'a Benziyorum

İstanbul'a benziyorum gitgide,

Kalbimin tam ortasında bir köprü,

Yerde yatan Marmara...

İkimizden geçen gemiler görüyorum.

Üstüme yıkılan bu şehrin iskeleti,

Ve karanlık gölgesi boğuyor beni.

Bir şiir kaldı elimde,

Her dizesi göğsüme bağlı,

Yazıyorum kanatarak kendimi,

Yazıyorum eksilerek bir parça...

Ya Yusuf gibi kuyulara,

Ya Mecnun gibi çöllere sür beni!

Ya Ferhat gibi dağlara,

Ya Kerem gibi yollara at beni!

Ama arafta kalmasın hiçbir şey...

Ne olur anla beni!

Ne zaman sana susuyorum,

Bir çığlık alıyor içimi.

Ne zaman bakıyorum sana,

Bir körü oynuyorum çaresiz...

İstanbul'a benziyorum gitgide,

Boğazıma kadar doluyor şehir,

Hüzün kokuyor Marmara...

Dinmek bilmeyen bir yağmur gibi,

Yanağımı ıslatıyorsun,

Utandığımdan söylemiyorum,

Gülmek bir şeyi gizlemeyi anlatır,

Ağlamak çaresizliği.

Bilmezsin hangi yoldayım,

Hangi günün sabahında,

Hangisinin akşamındayım?

Ne bilirsin hangi aşkta,

Hangi meşkin ortasındayım...

Ya kendin gibi gururuna yenik düşmeyi,

Ya da dünya gibi kaypaklığa dönmeyi,

Terk etmeyi öğret bana...

Ama üstüme attığın çamurla,

Sıvama sırtını.

Kandırma kendini!

Ne zaman soyuluyorum kabuğumdan,

İstanbul'a benziyorum sebepsiz.

Ne zaman istiyorum seni,

Bu şehri giyiyorum üstüme...

00.56

23.06.2012

Cumartesi