İstanbul'a Şiirle Bakmak

sen İstanbul'a bakardın , mevsim en çok bahardı

benim dağlarıma İstanbul boyu karlar yağardı

her aramak istediğimde yüreğini , teller kopardı

minarelerin oyuklarına saklanmış kuşlar ağlardı bize

kocaman şehrin gürültüsüne karışırdı sevdamız

bir kaldırım bulamazdık üstünde beraber yürüyeceğimiz

hep kadere atardık suçu , mazeretler en büyük sığınağımız

ne zaman konuşmak istesek , düğümlenirdi sözlerimiz

bir İstanbul bir de gözlerimiz yalan söylemezdi bize

büyük ekmek teknesinde aşk içindi tek kavgamız

karşımızda kız kulesi , içimizde mahpus duygular

s/essizliğimize çığlıklarıyla eşlik ederdi martılar

bir anda esaretten hürriyete dönerdi umutlar

salardık kürekleri denize , sular limandı bize

yüzdürürdük acıyla karışık sevinçleri , büyürdü sevgimiz

sanki biz hiç karada yürütmedik hayallerimizi ?

göyaşlarıyla sulamadık Beykoz tepesini ?

ormanlar duymadı hiç deliliğe çalan ıslığımızı ?

İstanbul'u seyretmek sevgiliye kavuşmak gibiydi bize

teninde büyüttük en ağır ayrılıkları , terketmedi mavi rengimiz

sanki hiç sevmedik şimdi ?

mendil açmadık sahipsiz ağıtlara bir gece vakti ?

aşktan sarhoş olmadık hayatın zikzaklarında ?

bütün yollar sevince yeşildi bize

çaldırdık cennetimizi , dünyada belki de

biz cennet bile istemedik oysa

sadece sevdik

İstanbul sevindi halimize

biz ayrı yönlere giderken kaybettik bizi

şimdi bütün sokaklar biz bize

kendimizi ararken aynalarda

İstanbul'a şiirle bakmak düştü hissemize

aynada gün batımı

İstanbul'da gün doğumuna eş

belki de her gidiş , bir dönüşe denk ?

söyle sevgili ?

daha kaç kere batacağız severken ?

ve kaç doğuş eşlik edecek İstanbul 'da kimsesizliğimize ?

kız kulesi ne zaman eğilip öpecek seven yüreğimizden ?

İstanbul itiraf edecek mi , azimle örülmüş sevgimizi ?

İstanbul şiir bugün

dokunmayın ağlamasın !

her yağmurda dağlamasın yaralı yürekleri

kız kulesi perişan bugün