İstanbul'a Yolun Düşmesin

çekip giderken gülmüştün sonunu düşünmeden

pişman olursun dedim sözümü dinlemeden

şimdi bana hangi yüzle nasıl geri dönüyorsun

hiç bir şey olmamış gibi seni seviyorum diyorsun

onca acı onca çileyi bilirsin çektirmeyi

yolun sonuna varınca bana geri dönmeyi

gittiğin ilk zamanlar hem ahlar hemde vahlar

bu şehir doğru söyler senin aşkındı yalan olan

istanbula bir daha yolun düşmesin

ölsende kalsanda kimse sözünü etmesin

bundan sonra yoksun bunu herkez böyle bilsin

çıkıp gittin hayatımdan istesende giremezsin...