İstanbul'da Pus Bende Sus

Her gün göz bebeklerime düşüp

Gökyüzü desenlerinde dizleri kanayan

Ezberime bakıyorum

Puslu camın ardından..

Manzara hep aynı olsa da

Görülen hep başka

İstanbul'da bugün pus

Bende derin bir sus..!

Kapatıp gözlerimi,

Gökyüzünü tenime giyiyorum..

Ceviz ağacıma düşen sonbahar;

Yarı çapı sıfır olan bir daireyi hatırlatıyor.

Sonsuz gidişler nereye?

Yeryüzünün duygular için okul olduğunu,

Toprağın da keşişlerin kanından

Devşirilmiş öğretmen olduğunu

Fısıldıyor..

Ruh rüzgarı koşucusunun sürüklediği

Keder

Çöküyor balkonumdaki boş sandalyeye

Ben diyor;

Sevgi bağı olan derin bir üzüntüyüm aslında

Ruhuna musallat olan..

Gözlerimi açıyorum;

İstanbul' da bugün pus

Bende derin bir sus

13.10.2014