İstiridye ve İnci

Hiçbir yere ait değilken bedenim

ve ruhumun derin kuytuları sığken öylece,

dalgalara teslim ediyorum kendimi

sabah alacası bu kör vakitte.

Küçük balıklar öperken çıplak tenimi

sözlerimi gömüyorum yine maviye,

hoş konuşacakta değilim hani

çok oldu kendimi satalı, üç paraya sensizliğin diline.

Bir girdaptır büyüyor zihnimde

sonra çekiyor yokluğunda ta derinlere,

oturdukları kayalıktan deniz kızları seyre duruyor

kim bilir gülüyorlardır belki halime.

...

Yosun gözlün bildiğin gibi hâlâ değişmedi

sımsıkı kapalı kalbinin tam merkezinde

sabırla koruyor en doğal mücevherini

kalın kabuklu yalnız bir istiridye.

(En değerli mücevher sevgidir...)