İst(y)anbul

nasıl arınırız tüm şehrin fahişeyken ruhu

ve bir kaldırım yosması gibi dururken karşımızda allı pullu

güzelliği örter mi dersiniz günahlarını gece gibi

kim silebilir üzerindeki parmak izlerini

sokaklarında ağzına sakız ettiği hayatları çiğnerken adım adım

ey İstanbul ! sanadır isyanım

tüm Marmara'yı dökünsen kırklanır mı ki şeytani tarafın

şehrinin mabetlerinde secde dursan Mevlama

silinmez alnından yine de o kara

yedi tepeli kabusun direkler arası palyaçosu

düşür maskeni yüzsüzlüğünden

sürdüm savaş boyalarımı

çökmüş bir imparatorluğun kılıcını çekiyorum sana

kuşandığım gelmiş geçmiş bir ceddin silahlarıyla

kibirini asacağım dar ağacına

ve vuracağım seni en masum tarafımla

mangal gibi bir yüreğin külleri boğacak seni

dize gelecek asi tarafların

pırıltılı camekanlarından tabutunla

başında ağlayanların olacak

gözleri ışığınla kamaşmış aymazlar

üstüne toprak atacak

siyah bir çelenk bırakacağım ardından

ve sana

-benim gibi-

bir başına direnen kız kulesini öpeceğim alnından