İyi Niyetli

ağaçlar da tanık değilse birlikte yürüdüğümüze

aramızda hiçbir dağınıklık kalmamış demektir

ben saimiyim herşeyi söylemiş olmakla

her artım her adımım bir ömür değerindendir bundan sonrası

etkilendiğim bir içten gelen bir türkü salınmasıydın

gökyüzü gerçekten temmuz mavisiydi öğlen saat on iki

belki ankara belki istanbul belki adana tam emin değilim

belki dikmen belki üsküdar belki büyük saat mısır çarşısı

emin olduğum hem gittiğim yerdesin hem gittiğim yer sende

dağınıklığımızı sen bitirdin bencil bir düş kurmakla kendine

bencilliğinde artık benimle dönüştürerek yetiştirerek acılarımı

anılarımızı yakarak kır pikniği bitimi melakosiyle

bitirdin dağınıklığımızı...

hiç kardeşlik türküsü düşünmemişsin köpüklü bir bulutun peşinde

bense güneşin yedi rengine bölünmüş bir dervişim zamana bilinçli

yar yemyeşil bir dağ yamacı düzlüğünde el sallar durur bana her daim

iyi niyetli ince çıtırtılı bir şöminede çay demler sana ellerim

anlamazsın...