Iz

kan gördüysem bu mıhın çakıldığı izde

bıraktı gece gündüz ızdırabımı,

İsanın sırtındaki acıyan kırbacı

çarmıha emanet

kan kokusunu hatırlamadım ölüme

susadım da

sana

susadım

susadım sende yaratılmaya

ölümün kazdığı boşlukta mıhlandım

sende iz kaldım

susadım

deniz güneş