İz Bırakanlardan Hatıp’ın Mehmet Çiçek

Köyümün üst başında vardı toprak dam evi

Halim selim biriydi Hatıp’ın Mehmet dayı

Dostu kitaplarıydı incitmezdi kimseyi

İlim erbaplarından Hatıp’ın Mehmet dayı

Un öğütme zamanı değirmene giderdi

Rızkının yanı sıra halka hizmet ederdi

Köylümüz ücretini tahılıyla öderdi

İlim erbaplarından Hatıp’ın Mehmet dayı

Sahip olduğu ilmi babamdan aldım dermiş

Dost olmuş kitaplarla yıllarca emek vermiş

Kapısına gelene güler yüzün göstermiş

İlim erbaplarından Hatıp’ın Mehmet dayı

Dara düşen insanlar kapısına gelirdi

Gelen hastalarına muska yazar verirdi

Bizimki bir sebeptir şifa Allah’tan derdi

İlim erbaplarından Hatıp’ın Mehmet dayı

Bir gün köyden birisi gider şikâyet eder

Gelen hastalarından para koparıyor der

Hasta numarasıyla eve gelir polisler

İlim erbaplarından Hatıp’ın Mehmet dayı

Eve gelen polisler anlatırlar derdini

Kurtar bizi bu dertten verelim der dengini

Kabul etmez üç kuruşa satmam der ilmimi

İlim erbaplarından Hatıp’ın Mehmet dayı

Bu cevap karşısında şaşar kalır polisler

Kusura bakma amca şikâyet vardı derler

Hakkın helal et deyip ellerinden öperler

İlim erbaplarından Hatıp’ın Mehmet dayı

İşte böyle biriydi rahmetli Mehmet dayı

Elinin tersi ile itmiş yalan dünyayı

Dileriz Rabb’imizden kazanmıştır ukbayı

İlim erbaplarından Hatıp’ın Mehmet dayı

Ahir ömrün sonunda tutuldu bir kansere

Bu ne illet marazmış bulunmadı bir çare

Sancılarla geçirdi yaşlılığı biçare

İlim erbaplarından Hatıp’ın Mehmet dayı