İzafi Bir Şiir

Aslında hiç kimse yok

mavileşen gölgelerine takılıp parçalananlar

bir düşün akrep sancısında zembereği susmuş zamanlar

mesela o gördüğün gökyüzü , kumda kadavrası unutulmuş kuşlar...

Sen de yoksun ama bunu bilmiyorsun

bakıyorsun gözlerin bir yontuya dönüşüyor

konuşuyorsun sesin kendine dönüyor- çarpıp boşluğa

içine çöküyorsun suyun en dibine kristaleşen gölgenle

kırılıyor bütün yengeçler- tuza gömülüyorsun

Bir tırtılsın artık kozanda kelebek yaratan

üç güne ölümü satan- yaşamakmış/ geçelim bunları

Örneğin bir duvar da penceresin

bir kitapta ayraç

ya da diğer yarım kürede kaçak bir ruh

sürekli dönüyorsun kendi ekseninde

ben diyeyim mevlevi bir martı

sen de kolları omuzlarından kopmuş Hektor

ama yine de yoksun- kendimden biliyorum

Hic kimse yok aslında

bir aynada siyah illüzyonla yüzleşme de buna sen

ya da an düşmesi bir düşün labirentinden geçen

Ödünç masallarda devşirilen devrik bir söylence örnegin

Osirisin kemiklerini saklayan eski dünya da

yeni kitaplar yazılıyor kırmızıacılarla

Kendini tekrarlayan cehennemler geçiyor içimizden

bir siyah muskaya hapsediliyor tanrılar

Ben de yokum aslında

ama bunu hiç kimse bilmiyor

örnegin elimi uzattığımda bir karanfile

kalbimi ısırıyor bir kadın

budha gülümsüyor-

Ganja atıyorlar yanmış bir ceseti

kapanıyor kapısı mushabın

Orda camdan türbe içinde

okunmuş karıncalar yerken gözlerini

izafi bir şiirle kopyalıyorum-

sudaki yansımanı

Aslında hiç kimse yok

hayat korgulanmış bir çocuk

düşlerimizde...

CC_