İzmirlim

Cumhuriyet diye coşan adınla

Damaklarda bıraktığın tadınla

Eri ile özdeşleşmiş kadınla

Sevmemek mümkün mü İzmirlim seni

Doğruyu gösterdin bizlere her dem

Ulusa yayılsa sendeki erdem

Bir uhde kalacak kapansa perdem

Sevmemek mümkün mü İzmirlim seni

Kıskandım inan ki bir kere daha

Verdiğin hazlara biçilmez paha

Yine bak sen oldun çölüme vaha

Sevmemek mümkün mü İzmirlim seni

Bayrağımda renksin gelincik gibi

Bağrımda mihenksin gelincik gibi

Ruhumda ahenksin gelincik gibi

Sevmemek mümkün mü İzmirlim seni

Başkentlim uyu sen afyon yuttun ya

Yükseklerde kaya, kırda ottun ya

Kuzu çıktın oysa sözde kurttun ya

Sevmemek mümkün mü İzmirlim seni

Ya! İstanbul, ne demeli ki sana

Avuç açtın gırtlağına basana

Nasıl da kıydın be! Dürüst insana

Sevmemek mümkün mü İzmirlim seni

Cemil der ki gurur duydum izlerken

Yine hüsran kaldı vuslat özlerken

Tüm vatanda bu tabloyu gözlerken

Sevmemek mümkün mü İzmirlim seni

31.03.2009