Kaç Artıya Denk Gelirdi Eksilmelerimiz

Sırtını döndü ya güneş bir kere

Beklentim kalmadı artık bu şehirden

Limanı da zamansız terk edince dalga kıran gemiler

Bölünmüştü yollar ikiye; dursam ne olurdu, gitsem ne olurdu!..

Kim götürecek ki şimdi beni sana

Ve kim taşıyacaktı şimdi seni bana

Ayrılığın eşiğinde tüm duygular oldu yalan

Bu şehrin havasını solumak ızdırap artık bana...

Say ki, saklambaç oynadı şehir benimle

Ve kayboldum ben bir med-cezirin sokağında

Dövüşen deli dalgalar aldı beni kucağına

Hem okşadı, hem dövdü ve sonra sevdi ardından!..

Saklanırken ben bu şehirden

Bilmiyordum, kendimden mi kaçıyordum gizlice

Yorulan duygularımın darboğazında

Sıkışıp kalmıştım gerçeğin tam ortasında

Çekilince denizin suyu adımı koydular perişan...

Karanlığı ve hüznü giyinmişti

O müphem şehrin kuytu sokakları

Saklarken beni kendimden

Utandı esmeye korkan rüzgar...

Say ki, kaybolmayı seçmiştim ben

Gök kubbenin altında, bir ağacın dibinde

Karanlıkla buluşturmuştum kendimi

Korkmuştum ve içim yanıyordu

Soğumuştu şehrin güneşi

Hem şehir üşüyordu, hem ben üşüyordum

Kalmamıştı artık aklımla muhabbetim...

Ne olurdu ki, bir ben eksilsem senden

Ne olurdu ki, bir sen eksilsen benden

Kaç artıya denk gelirdi eksilmelerimiz

Uyanınca rüyadan gerçeğe...

7 Şubat 2017