Kader Abit İle Yola Gabit ile Yere Düşmektir

Bir ses duyuldu,

“ Yeri, yönü ve yoluyla kaderine yollananlar, enselerinden ve kalplerinden yakalanacaklar”

Sonra dedi ki “Yer “ nedir ?

Yer, var olanın yokluğa düştüğü, varlığıyla isyan edenin kovulduğu...

Düşmüş bir Adam ile kovulmuş bir şeytanın bölüşemediğidir

Düşmüş doğrulurken, kovulmuş onu devirmededir...

Bu kader, yerini bilmek iledir.

Sonra dedi ki “Yol” nedir ?

Yol, başı önünde yürünen; Sırat-ı müstakimdir.

Yüce olana ram olunan, nadimi ayaklandırandır

Yol; adın adın sayıkladığını, adım adım bulmaktır.

Yol, düşenin doğrulduğu, kovulanın saptırdığı...

Bu kader, yola çıkmak iledir

Sonra dedi ki “Yolcu” kimdir ?

Yolcu, tozuna bulanıp adın adın seni sayıklayandır, Hu !

Yola doğrulanlar; Onlar adın adın Ademler, “ Hayy!” ile hayr olunanlar

Yolu saptıranlar; Onlar adım adım nadimler,” hayır!” ile gayr olunanlar

Bu kader yolda kalabilmekledir

Ve sonra dedim ki,

Yola koyulanların ve yerinde kalanların,

Adları verilirmiş yollara ve yerlere;

Yolunda s/abit ademler ile hak yolunu

Yerinde gabit nadimler ile dünyalığını

Bu kader; abit ile yola, gabit ile yere düşmektir.

S(y)N

Lugat:

ABİT: İbadet eden, tapan kul. Allah´a ibadet eden, çok ibadet eden, zahid

GABÎT: (C: Gubut) Çukur yer. * Bir dere ismi. * Üstüne mıhfe bağlanan çok kuvvetli hayvan.