Kader mi İnsanlık Ayıbı mı

Çekeceği varsa kaderden,

Göreceği de varsa kaderden.

Nedir yahu bizim çektiğimiz bu kaderden.

Yeter olsun bu kader,

Bitsin,ayrılsın artık bu zihniyetli kalın kafalılar.

Tutturmuşlar bir kader türküsü,

İşlerine geldiği gibi üflüyorlar zurnayı.

Sanki hiç yok o'nun hatası,yok insanlık ayıbı.

Daha onsekiz yaşında,

Yeni ayrılmış köyünden,

Garip ve fakir babasından,

Zavallı mı zavallı anasından.

Tüm amacı okuyup adam olmak.

Ailesini bu durumdan kurtarabilmek.

Koca şehir koca şehiri ne bilsin.

Köyünde ne kalkarsa tarladan,

Mutluluk duyardı sofradaki kuru soğandan.

Burası koca şehir,

İnsanlığın bittiği,

Her adım atışında cebini yaktığı,

Onur ve haysiyetin olmadığı,

Her şeyin kaderin omuzlarına yüklendiği,

Koca bir lanetli şehir.

İlk başlarda koca şehir hoş geliyordu o'na,

Devamsızlığı yoktu devam ediyordu okuluna,

O'da yenik düştü diğerleri gibi zamana,

Cebinde kalmadı beş kuruş para,

Sonunda o'da buldu kendini bir et pazarında.

Yaşaması ve okuması için gerekliydi para.

Ne ana da var,nede baba da.

Mecbur kaldı sonunda bu yola.

Daha doğrusu mecbur bırakıldı kaderine.

Birgün çıktı utanarak yol kenarına,

Kırmızı ayakkabı,pırpırlı mini etek,gözlük başında.

Satmalıydı etini insanlığın olmadığı ucuzluk pazarında.

Nihayetinde bir insan çıktı karşısına insan kılığında.

Son model araba altında,

Cebinde tonarca para,

Kızımızda çıtırya,

Affeder mi namussuz insanoğlumuzda.

Hemen aldı arabaya.

Bir sor ya bir sor ya.

O daha senin kızın yaşında.

Derdi ne,niçin bu yaşta bu yollarda.

Sorar mı hiç?

Mazereti hazır,

Kaderinin bir cilvesi o'na.

Peki senin yaptığın ne ya?

Nerede insanlık?

Bir el uzatsan ne olacak?

İnsanlığın mı batacak?

Yapsaydın bir iyilik,

İnanki burda aklım şaşacak.

Sorarım şimdi,

Bu bir kader mi?

Kaderine terk edilmek mi?

Kaderse bu, insanlık nerde?

İnsanlıksa bu,bu mu insanlık?

Ben kader demiyorum,

İnanın artık insanım demeye bile utanıyorum.