Kaderin Dili Tutuk

Sevgisiz yaşamın cazibesi yoktur

Çoğu ondan kaçar...

Gönül huzurlu bir aklın anahtarıdır

Sakinken ve kendinden eminken

Gelecekteki umudu,

Onun şimdiki gücünün kaynağıdır

Bu yüzden kişi kendini sınamalıdır

Aksi halde bir isteklendirme arar

Yaşamdan keşfedilmesini bekler

İnan lâtif sözlüm

Aşkın fukarasıyım

Gereken bedeli ödemeye istekli

Mizaha kaç kepenk kapanmış iklimimde,

Hayallerimden kendimi ayıran

Cam bölmeyi kaldıracak güçte?

Bir pandomim düşün

Yansıtıyor kendime olan inancı

Sanki cömert kalbimin temsili tiplemesi

Farkında olmadan zihnim hicrana takılı

Ben gerçekten doğruyla yanlışı ayırt edebiliyor muyum?

Heyecanlar, duygular bu denli atalet

Tıpkı geceyle gündüzü uğurladığım gibi

Yaşamla ölüm birbirlerine aittiler

?Has bahçemde

Virane sürdüğüm yaşam;

Bakışımda geçmişimden kalan izler

Gidenlerimle uğurlanmış maskeler ?

...Saymakla bitmez!

Gülüm budağım;

Anladım insan zamanla analiz edilir

Kirpiklerimde zarif bükülüşlerle

O koca çınar

Geçmiş, gelecek ve de içinde yaşadığım bir an!

'Uzattım ellerimi pervasızca

Gözyaşım ayrılığın ertesi'

Gurur idi bu kör sokaklar

Anlamsızlaşan bu şehirdi

Yalnızlığım tetikte arkamda

İmtihanım bu sırrı kavrayan

Hangi yönünle hatırlansa

Zekâsıyla,

Sadakatiyle,

Güven uyandıran kişiliğiyle,

Anaçlığıyla,

Yoksa duyarlılığıyla...

Bilinmeden bilinmeyene atlayarak

Alışkanlıklardan vazgeçmek

Verebileceklerim kırık döküğüm

Yüreğim riskler içerdiğini kabul eder

Bir mizah anlayışıyla başlamıştı korkular

Gönül temelinde olgunlaştılar

Şimdi ibretle,

Heyecanla, şükürle, tefekkürle

Seyreder

Kalan izleri pişmanlığımın silueti...

Sen yinede belkemiğim olarak kalacaksın demi ana!

Ne zorluklarla,

Karşılaşmışız da

Yinede şevklenmişiz

Şükür...