K/adın Beyazı

Birazdan dağlara dokunan rüzgâr

Ezgilerinde öykünen kokunla

Saçlarına dolup esecek gecenin içinden

Yorgun bir yıllığın yılışık yaprakları gibi

Tek tek dökülecek odamın ortasına

Hayatın tüm telaşı

Ağır başlı

Sessizliğe gömülü durgunluğumda

Tenha elli dokunuşlar

Karanlığıma sinip kimsesizliklerini okşar

Her seferinde bir şeyler eksildi

Eksildikçe bitti...

Çarşafa dağıldı teniyle

Anıları yağmalamış gönencin keyfinde

-Yirmili gün kütürdemeli kadın-

Rakıma inat dimdik

Memeleri intihara yakın

Sevişti

Seviştik

Sevişti-

/m...

Soyunmadan öteki karşısında

-Sahi siz, hiç soyundunuz mu?-

Öte ki karşında

Sahipsiz

Aldırmadan

Varlık oyalanırken akılda

Bulundunuz mu aynanız da

Ya da kırıldığında

Kaçını topladın

Bütün etmek için kendini

Dönüp baktığında hatırlayamadığın

Hangi parça eksik

Ki...

Hiçliğe dönüşürsün

Sadece görüntü boşluğuna saklanan

Dokunuşa rağmen anlamı olmayan

Sabah oldu

Açıyor kadın beyazı bahçesini

Aşağılarına güneşin

Kapatıyor pencereyi

Dışarıda kalıyor

Yaprak ve ayaz

Saçların da...

Alışırız

Ömrün kaygısızlığına

Ve kaybedilen

Ne varsa

Kendin için sevinç ara

Aşk baki

Ayrılıklar da...